“ De dag die als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing, is aangebroken” . Het is de eerste zin uit het dagboek van mijn Overgroot opa. Hij was lid van het Amsterdamse verzet en bracht jonge kinderen onder bij de boeren in de polder. Die dag werd hij door de Duitsers in de kraag gegrepen en volgde zijn gruwelijke reis langs zeven kampen. Hij documenteerde de reis gedetailleerd en nam mij veel later, toen ik een jaar of zestien was, mee in die gruwelijke tijd die de Tweede Wereldoorlog was. Zijn ogen zagen een leed dat ik nooit echt bevatten zal. Hij was als een opa voor mij. Door zijn levensloop heeft de oorlog een prominente plek in ons leven gegeven.

Ik heb me altijd gerealiseerd dat er op verschillende plekken op deze wereld oorlog woedt en dat de slachtoffers daarvan een leven lijden waarvan wij nauwelijks de zwaarte begrijpen. We mogen gezegend zijn met ons leven hier, maar tegelijkertijd is het ontzettend belangrijk ook  stil te staan bij de levens van allen die door oorlog, waar ook ter wereld, om het leven gekomen zijn tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.

Ook in ons gezin kent oorlog een plek. Mijn man is Marinier en Veteraan. Ook hij zag de oorlog tijdens zijn missie en wat dat met mensen doet. Ook het Korps mariniers heeft de afgelopen jaren jongens verloren. Het is niet altijd makkelijk om een defensiegezin te zijn. Het vergt flexibiliteit en stuit soms op onbegrip vanuit de samenleving. Toch ben ik dankbaar dat we het zo kunnen doen. Nederland doet veel vredesmissies en het idee dat wij, door onze flexibiliteit een klein steentje kunnen bijdragen aan een vredigere wereld, doet me goed. Maar het leed dat daar tegenover staat in deze wereld, dat raakt me.

Het is ingrijpend te beseffen hoeveel mensen ter wereld nu lijden onder oorlogen. In Syrië , Gaza,  Oekraïne, de dreiging vanuit Jemen, Iran en de aanhoudende onrust in Burkina Faso, Egypte en Myanmar. Soms wil je je ogen sluiten, het nieuws gewoon even niet meer lezen. Mensen doen alsof de vluchtelingen voor oorlog die ons land een plek vinden enkel gelukszoekers zijn.

Maar dan vergeten we ook onze geschiedenis. In de Tweede Wereldoorlog ontvluchtte men ons land. Nog niet zo lang geleden was de dreiging hier. Ik vind het dus van groot belang dat wij onze ogen open houden voor de slachtoffers, wereldwijd, toen en nu.

Straks speld ik mijn Zilveren Anjer op. Het is een speldje dat je krijgt als je als thuisfront een oorlogsmissie hebt meegemaakt. Ik herinner daarmee  speciaal ook de manschappen die in oorlog voor onze vrijheid vochten en niet meer thuiskwamen en hun gezinnen. Zij hebben in ons defensiegezin ook een bijzondere plek.

Om 20:00 uur leggen wij als raad een krans, BurgerBelangen mag dat doen in Langbroek. Daar zal het wel rustig blijven, maar ik hoop dat heel Nederland het respect heeft om 20:00 uur even protest te staken en samen te herinneren, opdat wij nooit vergeten.