Tag: Freddy Scherpenzeel

  • Algemene Beschouwing: visie Burgerbelangen op de Kaderbrief 2026–2029

    Algemene Beschouwing: visie Burgerbelangen op de Kaderbrief 2026–2029

    Voorzitter,

    “Als je geen richting bepaalt, word je gestuurd door omstandigheden.”
    Met deze uitspraak van Covey wil ik beginnen. Want waar andere partijen naar Den Haag wijzen, wijzen wij naar onszelf. Burgerbelangen vindt: wij zitten aan het stuur. Wij zijn gekozen om te besturen, ook als het moeilijk wordt.

    En moeilijk is het, dat zien we allemaal. Maar dat maakt het des te belangrijker om fundamentele keuzes te maken in plaats van weer de vertrouwde kaasschaaf te pakken.

    Geen kaasschaaf meer: we zitten op het bot

    Voorzitter, we hebben de afgelopen jaren al meer dan genoeg bezuinigd. De rek is eruit. Veel voorzieningen staan nu al onder druk. Nog een ronde kaasschaaf betekent niet “efficiëntie”, het betekent afbraak.

    Denk aan het dorpshuizen in Cothen en Langbroek, Theater Calypso, de mantelzorgwaardering, de scootmobiel, minimabeleid, sporten voor mensen met een beperking. Steeds weer raken we de plekken waar mensen samenkomen, elkaar vasthouden, of juist afhankelijk zijn van hulp. Dat is geen financieel beleid meer, dat is sociale kaalslag.

    In control: het kan wel

    Voorzitter, laten we het idee loslaten dat het allemaal niet anders kan. Andere gemeenten van vergelijkbare omvang, zoals Bunnik en Buren laten zien dat het wel kan. Die sluiten hun jaren af met structurele overschotten van meerdere miljoenen. Niet omdat ze rijker zijn, maar omdat ze in control zijn.

    En dat begint bij onszelf. Als je als gemeente 4,4 miljoen euro uitgeeft aan externe inhuur (750% boven primitieve begroting) dan kun je niet blijven wijzen naar Den Haag. Dan moet je ook naar binnen kijken.

    Burgerbelangen wil dat het college nu eindelijk serieus werk maakt van het terugdringen van externe inhuur en gaat investeren in duurzame, interne capaciteit. Alleen zo bouwen we aan een organisatie die toekomstbestendig is.

    De echte keuzes: focus op wettelijke taken

    Voorzitter, we zijn niet tegen duurzaamheid. Maar we zijn wel tegen het structureel vrijmaken van een half miljoen euro voor taken zonder wettelijke basis en zonder rijksbijdrage.

    Als je moet kiezen tussen circulaire stoeptegels of hulp aan kwetsbare inwoners, dan kies je voor mensen. Duurzaamheidsbeleid moet teruggebracht worden tot de wettelijke kern. Alles wat erbuiten valt én geen structurele cofinanciering heeft, kan voorlopig niet de hoogste prioriteit hebben.

    Dat is geen populisme. Dat is politieke volwassenheid

    Boterzachte maatregelen: papieren bezuinigingen zonder harde onderbouwing

    Voorzitter, wat ons bijzonder zorgen baart, is dat een deel van de voorgestelde maatregelen in de Kaderbrief eerder op papier bezuinigen dan in de praktijk. Uit de beantwoording van technische vragen blijkt dat voor diverse maatregelen, zoals de aanpassing van het participatiefonds, het schrappen van gedragskundigen of de reorganisatie van de mantelzorgwaardering, dat de uitwerking nog ontbreekt, de besparing niet hard is of de kosten elders simpelweg terugkomen.

    Dat is geen serieuze begrotingsdiscipline, dat is wensdenken. We willen het college oproepen om in de begroting geen verzamelmap van hoopvolle aannames te presenteren, maar een echt robuust pakket met harde, controleerbare keuzes.

    Als we op deze manier met boterzachte maatregelen doorgaan, schuiven van kosten en gebrek aan regie, dan is artikel 12 geen verre dreiging meer, maar een reële uitkomst. En dat moeten we koste wat kost voorkomen.

    Inwoners als uitgangspunt

    Voorzitter, participatie is meer dan een enquête en een gespreksavond. Het begint met echt luisteren. Luisteren naar de zorgen, de verhalen en de ideeën van inwoners, voordat de keuzes gemaakt worden, niet erna. In gesprek gaan met inwoners moet het begin zijn van beleid, niet een vinkje aan het eind van een bezuinigingstraject

    De inwoners hebben hun zorgen gedeeld: over leefbaarheid, over zorg, over voorzieningen die verdwijnen. Die zorgen zijn niet abstract, die zijn concreet en ze verdienen politieke erkenning.

    Voor Burgerbelangen is de grens bereikt. We gaan niet nog verder bezuinigen op veiligheid, openbare ruimte of het sociaal domein. Dat zou betekenen dat we onder het maatschappelijk minimum zakken en dat is voor ons onbespreekbaar.

    Tot slot

    Voorzitter, het is tijd voor een koerswijziging. Geen pappen en nathouden meer. Geen circulaire stoeptegels boven mensen. Geen halve keuzes met hele gevolgen.

    Burgerbelangen kiest voor duidelijke regie. Voor robuust bestuur. Voor investeren in stabiliteit en bovenal: in mensen. Niet in maatregelen die alleen op papier iets opleveren, maar in keuzes die de samenleving werkelijk verder helpen.

    Dank u wel.

  • Spreidingswet, waar blijft onze strategie?

    Ik loop met mijn honden over de Dijk langs de grens van onze gemeente. Ik kijk over de haven en de dode arm. De spreidingswet is aangenomen. Nu moeten we met een plan komen. Mijn professionele achtergrond popelt om ook in Wijk bij Duurstede het gesprek met inwoners aan te gaan. Zeker na het publieke verhaal in de krant over een asielboot in de Dode arm of in de haven. Asielbeleid is zó veel meer dan dat. 

    Gister hadden we een themasessie met de gemeenteraad. Als je over asielopvang gaat spreken dan kan je niet om inwoners heen. We werden geconfronteerd met een deadline van 8 april 2024 waarop we ons bod moeten indienen bij de Provincie. Namen, rugnummers en locaties. Waar komen die mensen? Een frustrerende vorm van woede borrelt dan in mij op. De afgelopen maanden heb ik voor en achter de schermen van de gemeentemuren geprobeerd de noodzaak van dat gesprek met inwoners aan te kaarten. Ik was een roepende in de woestijn. Nu hebben we nog een maand, met een week reces erin waarin we moeten bepalen over ons asielbeleid. Véél te krap en onrealistisch.

    Asielbeleid is zo veel meer dan een locatie
    Asielbeleid is namelijk zo veel meer dan een locatie. Het gaat over meer dan het kunnen bieden van genoeg woningen, ook voor onze eigen inwoners. Het gaat over de beschikbaarheid van zorg. De tandartsen en huisartsen kennen in Wijk bij Duurstede al een lange wachtlijst.

    Het gaat over of je alle asielzoekers die je volgens de spreidingswet moet opvangen op één locatie wil, of juist voor spreiding in de wijken gaat en voor kleinere locaties kiest.

    Maar het gaat ook over de beschikbaarheid van onderwijs. Een grotere groep kinderen die anderstalig is opgevoed zorgt voor een uitdaging in het onderwijs. Hoe pak je dat aan? Kunnen we dat aan?

    En het gaat ook over strategische plaatsing. De ambitie van de minister voor het plaatsen van zo veel asielzoekers is zeer ambitieus. In de toekomst zullen die aantallen misschien wel weer naar beneden bijgesteld worden en krijgen wij als gemeenten weer wat ademruimte. Wat doe je dan? Zorg je nu alleen voor tijdelijke oplossingen of ga je kijken hoe je van dit probleem een voordeel voor de gemeente kan maken? Meer woningen nu voor asielzoekers om ze, als de aantallen terug lopen, weer beschikbaar te maken voor jongeren. Welke kaders willen wij als raad  én als bevolking meegeven aan dat asielbeleid?

    De themasessie vloog om en ik bleef met een onbevredigd gevoel zitten. Ja, en nu dan? De wandeling met de honden doet goed. Straks maar weer in de pen klimmen om dit onderwerp weer te adresseren.  Het is té belangrijk om te laten liggen.

  • Asielopvang: College Wijk bij Duurstede negeert  wet en zet raad buiten spel.

    Asielopvang: College Wijk bij Duurstede negeert  wet en zet raad buiten spel.

    Als een college een besluit neemt dat gevolgen heeft voor de samenleving, hoort de raad in positie gebracht te worden. Dit houdt in dat de raad op de hoogte gesteld wordt van het te nemen besluit en haar wensen en bedenkingen mag geven. Dit is belangrijk voor de democratie omdat de raad een brede vertegenwoordiging van de samenleving is. Wij zijn de stem van de burgers. De wet is hier glashard in, we moeten vooraf meegenomen worden. Dat is democratie.

    Op 20 september verzekerde het College tijdens de raadsvergadering dat die ochtend het voorgenomen besluit gemaakt was om de asielzoekers langer te laten blijven. Wij mochten als raadsleden wensen en bedenkingen meegeven. Wij besloten dat niet te doen, omdat we wisten dat dit besluit geen voorgenomen besluit was, maar al vast stond. Toch beweerde Portefeuillehouder Meerts dat het besluit pas die ochtend voorgenomen was.

    Wij zijn geen acteurs, maar gewoon inwoners van Wijk bij Duurstede. Wij spelen geen spelletje met democratie. We hadden het sterke signaal dat het definitieve besluit op 15 september al genomen was en de raad daarmee volledig buiten spel gezet was. Wij dienden een motie van treurnis in.

    Raad en wet gepasseerd
    Wij weigeren dat beestje anders te noemen dan het is, het is namelijk een kwalijke zaak voor de democratie en zeker te betreuren. Als een college denkt voorbij de raad, voorbij de wet te kunnen acteren, dan heb je gewoon een gigantisch probleem in je democratie. Geen wonder dat de burger geen vertrouwen in de politiek heeft. Als wij als gemeente de wet breken, welk signaal geef je dan aan je inwoners? Het zet de raad in ieder geval volledig buiten spel.

    Nu blijkt ook uit de besluitenlijst van het College dat het besluit op 15 september al definitief was.
    De raad heeft dus in de raadsvergadering van 20 september een theaterstukje mogen meespelen over een besluit dat in werkelijkheid al definitief was, maar voor de vorm nog even niet. Wij noemen dat een bijzondere vorm van lef, ofwel een glasharde overtreding van de wet, een leugen.

    Onze treurnis is omgeslagen naar wantrouwen. We schamen ons plaatsvervangend voor deze gang van zaken. Een raad zo buiten spel zetten en de wet  passeren? Dit mag niet binnen een democratie.

  • Motie: Oekraïne, een kans om mensen te helpen!​

    Motie: Oekraïne, een kans om mensen te helpen!​

    Motie: Oekraïne, een kans om mensen te helpen!

    Dubbel winnen!

    Naast de drukke tijd van formeren zagen wij voor onze ogen een oorlog voltrekken. De oorlog in Oekraïne die zo veel mensen zonder huis en haard achterlaat. Wij geloven dat wij er voor deze mensen moeten zijn. Gelukkig gelooft ook de nationale overheid dat. Zij stellen geld beschikbaar aan gemeentes om opvang te realiseren. Daar liggen kansen! Die pakken wij graag.

    Door nu de beslissing te maken voor  deze mensen onderdak te realiseren, flexwoningen te bouwen of kantoorpanden om te bouwen, kunnen wij hen die tijdelijke huis en haard geven die zij zo hard nodig hebben. Tot hun land weer veilig is. Deze mensen hebben de grote behoefte weer terug te keren naar hun land. Zodra dat veilig is, laten zij ons die flexwoningen en kantoorpanden na, die wij onze inwoners die zo hard op zoek zijn naar woningen kunnen bieden. Zo kunnen wij en mensen die het nodig hebben omarmen én woningen realiseren waarvoor anders geen geld was.

    Wij geloven in creatief besturen en kansen pakken! Gelukkig een merendeel van de raad ook! 18 stemmen voor!

  • Bigger, better, faster, stronger? Of samen met elkaar

    Bigger, better, faster, stronger? Of samen met elkaar

    Bigger, better, faster, stronger? Of samen met elkaar.

    Als we naar de cijfers van Wijk bij Duurstede kijken, dan kunnen we zeggen dat het ten op zichten van de landelijke cijfers best goed gaat in onze gemeente. Naar de cijfers kijken is uiteraard ietwat te kort door de bocht. Veiligheidsbelevenis speelt ook een grote rol. Een ieder weet dat het drugsgebruik en indirect dus ook de handel in Wijk bij Duurstede bijzonder hoog is. Ook de overlastcijfers van Wijk bij Duurstede zijn hoog en de cijfers van nieuwe vormen van criminaliteit, zoals cybercrime stijgen. Daarnaast heeft onze gemeente een groot buitengebied wat potentieel een goudmijn voor ondermijnende praktijken zou kunnen zijn.

    BurgerBelangen maakt zich zorgen over deze trends. We leven in een maatschappij die individualistischer wordt. Het aantal eenpersoonshuishoudens neemt toe, traditionele sociale banden zoals religie en teamsporten neemt af. We leven in een maatschappij die continu aan bigger, better, faster, stronger denkt. Snel en veel geld verdienen om de duurste spullen te kopen.

    De capaciteit van de politie is een behoorlijk punt van aandacht waar wij grote zorgen over hebben. Om een voorbeeld te geven: toen de aanslag in België in 2016 plaatsvond, speculeerde men of zoiets ook in Nederland kon gebeuren. Iedereen sprak toen vol lof over het fenomeen wijkagent in Nederland. De wijkagenten waren de ogen en oren in de wijk. Ze opereren in de haarvaten van de samenleving. Het is de wijkagent in Nederland die vroegtijdig signalen zou kunnen opvangen om zo in te kunnen grijpen. De rol van de wijkagent in de zware criminaliteit was preventie. In verband met het tekort aan capaciteit bij de politie draait de wijkagent vaak geen diensten meer in de wijk, maar op de noodhulp. We verliezen hierdoor onze ogen en oren in de wijk en het contact met onze inwoners.

    En als laatste punt maken we ons zorgen over de toenemende zorg van en om inwoners. De opvang en begeleiding van mensen met psychosociale klachten zit tjok en tjok vol. Je wordt pas echt in het uiterste geval een keer opgenomen. Dit gaat een keer verkeerd! 

    Repressie en preventie moeten hand in hand gaan bij het tegengaan van elke vorm van criminaliteit. Naar de voorkant van de problematiek betekent dat er eerder in een proces gekeken wordt naar het voorkomen van afglijden in de criminaliteit of het recidiveren hierin. Ook kan veiligheid niet los worden gezien van (jeugd)zorg. Lokaal investeren in de integraliteit en samenhang tussen de domeinen Zorg en Veiligheid is hiervoor de oplossing. Zowel lokaal als landelijk zijn deze domeinen nog teveel (financieel) verkokerd.

    De rode draad in het verkiezingsprogramma van BurgerBelangen is Wijkgericht werken. Niet alleen om de kloof tussen inwoner en gemeente te dichten. Maar als je alle problematiek  op een grote hoop gooit, dan zie je de rode draad en trends niet. Waardoor je dus ook te laat bent met ingrijpen.

    Het is daarom van belang om met alle partners (politie, boa, jongerenwerk, sociaal domein, openbare orde en veiligheid en in sommige gevallen het RIEC en wat BurgerBelangen betreft zetten wij hier een nieuw fenomeen buurtcoördinator bij) integraal en wijkgericht te gaan werken. Alleen samen houden wij onze buurten veilig