Tag: Nynke Plaatsman-Visser

  • Wijk bij Duurstede kansrijk voor windmolens? BurgerBelangen maakt zich hard voor het tegengeluid

    Wijk bij Duurstede kansrijk voor windmolens? BurgerBelangen maakt zich hard voor het tegengeluid

    Vandaag werd de fractie van burgerbelangen op de hoogte gesteld dat Wijk bij Duurstede een van de gemeentes is met kansrijke gebieden voor Windmolens. Hoewel we deze, gezien de rechtlijnige koers van Groenlinks in de Provincie, zagen aankomen, is de fractie van BurgerBelangen geschokt.

    Wijk bij Duurstede een van de weinige gemeentes die al voldoet
    In de Regionale Energie Strategie hebben alle gemeenten uit Provincie Utrecht afgesproken wat zij gaan doen aan duurzame opwek. De gemeente Wijk bij Duurstede voldoet met 60 hectare vergunde Zonnevelden als een van de weinige gemeenten aan hun Res-bod én vergunde ook nog een mestvergister. Daarmee zijn wij op het gebied van duurzame opwek een van de meest vooruitstrevende gemeenten van de Provincie.

    Wijk zegt al 25 jaar nee tegen windmolens
    De inwoners van Wijk bij Duurstede laten al 25 jaar in meerderheid een sterk geluid tegen windmolens horen. Dat blijkt uit diverse participatietrajecten. Een geluid dat overigens niet betekent dat de burgers wars zijn van duurzaamheid. Een bovengemiddeld percentage huizen is voorzien van zon op dak. We vergunnen als gemeente daarnaast ook nog 60 hectare zonne-energie. Wijk bij Duurstede denkt dus zeker duurzaam, alleen Windmolens zijn in onze vogelrijke gemeente waar huizen krap op elkaar staan een brug te ver voor de meerderheid aan inwoners. 

    Dat geld ook voor de fractie van BurgerBelangen. “Het gevoel dat wij alles mogen oplossen voor de GroenLinksstemmers uit de stad Utrecht is groot. Wijk bij Duurstede doet al zo veel en krijgt op ontzettend veel onderwerpen, zoals woningbouw een deksel op de neus. Dat voelt onrechtvaardig en hier ligt voor onze fractie een harde grens.” Aldus fractievoorzitter Nynke Plaatsman-Visser.  De fractie stelt vraagtekens bij de eerste uitleg die de Provincie stelt en zal zich de komende dagen buigen over het volledige plan, de planMer. Daarin wordt meer duidelijk.

    De gemeente vraagt inwoners om hun mening
    De komende maanden zal Gemeente Wijk bij Duurstede inwoners gaan vragen om hun visie over duurzame opwek. Ook wordt daar inwoners gevraagd naar hun mening over windenergie. Wat BurgerBelangen betreft hoort daar ook de vraag bij “willen we uberhaupt windmolens in onze gemeente?” BurgerBelangen denkt het antwoord te weten, maar laat zichzelf ook graag verrassen.

    Daarnaast zal de fractie van BurgerBelangen gericht samenwerking zoeken met diverse belangenverenigingen en politieke partijen om de strijd tegen windmolens in de 5km zone van een natura2000 gebied en in een vogelrijk gebied aan te gaan. 
    “Als je van de natuur houdt, dan moet je dit niet willen” besluit fractievoorzitter Nynke-Plaatsman Visser.

  • De stikstofcrisis: Ik kan er met mijn boerenverstand niet bij.

    De stikstofcrisis: Ik kan er met mijn boerenverstand niet bij.

    De stikstofcrisis: Ik kan er met mijn boerenverstand niet bij.

    De Stikstofcrisis: Ik kan er met mijn boerenverstand niet bij

    De zon brand op de landen, de hitte is voelbaar in alles om ons heen. 1 juli nadert rap en ik merk dat ik zenuwachtig ben. Op 1 juli komt de provincie met het Utrechts plan landelijk gebied. Wij hebben hier, in gemeente Wijk bij Duurstede, nogal wat landelijk gebied. Sterker nog de agrarische sector zorgt hier voor een belangrijke factor in onze lokale economie. Dit gaat niet alleen over die boerenhuishoudens, dit gaat over de veearts die ze controleert, de loonwerkers op het bedrijf, de buurman die hun gras aan de paarden voert, de maker van de landbouwmachines en dan ook de winkels waarin ze hun boodschappen, kleding, cadeaus kopen. Raak je de boeren, dan raak je Wijk bij Duurstede. Klip én klaar. 

     

    Ik ben zenuwachtig omdat de boeren worden overladen door veranderingen die steeds weinig tot geen perspectief bieden. Niemand kan me precies uitleggen waarom. De studies waaruit blijkt dat verkeer en transport toch meer (tot wel 80%) depositie veroorzaken dan aanvankelijk gedacht verdwijnen op een plank voor later. De vergunningen van boeren waaruit meetbaar blijkt dat hun depositie niet van invloed is op de natura2000 gebieden in onze gemeente lijken van tafel. Natuurdoelanalyses van de Natura2000 gebieden geven aan dat wij het relatief goed doen.  Toch zitten wij in een fiks reductiegebied. Wat als dat ook op 1 juli de conclusie is? Hoe kun je dit dan uitleggen? Kan iemand me dit uitleggen?

     

    Ik ben zenuwachtig omdat ik het niet kan uitleggen en het liefst op elke barricade klim die ik kan vinden. Maar de hooibalen in de gemeentepolitiek lijken er niet te zijn of heb ik nog niet gevonden. “Wij gaan er niet over”, “Dit is nou eenmaal de politiek”, hoor ik vaak. Het voelt alsof ik naar een voetbalspel aan het kijken ben met een blauwe bal en de rest doet alsof we hockey spelen met een geel driehoekje.  Maar de feiten spreken. Die natuurdoel analyses zeggen dat het relatief goed gaat in Wijk bij Duurstede op het gebied van stikstof, die (meerdere) onderzoeken zeggen dat de stikstofuitstoot van transport en luchtvaart vierkant onderschat wordt,  die vergunningen van de provincie tot aan 2021 maken meetbaar hoe het zit. Ik blijf me vasthouden aan de wankele juridische haalbaarheid van dit beleid. 

    We kunnen niet alles afschuiven op de boeren terwijl de cijfers over transport zo evident zijn. Die boeren zorgen namelijk wel voor de financiering van die natuur die we zo willen beschermen. Die boeren zorgen wel voor voedselvoorziening. Die boeren zijn van oudsher een vitaal onderdeel van onze gemeente en sterker nog, misschien wel onderdeel van de oplossing. Want als transport zo veel uitstoot, haal dan je eten alsjeblieft lokaal. 

    Ik klim maar weer in de pen richting de provincie en trek de wethouder aan zijn jasje hoe het nou zit. Dit onderwerp is te belangrijk om van mijn agenda te halen. Ik blijf zoeken en zou graag meer willen kunnen betekenen. Ik hoop dat de boeren in de tussentijd hun boerenverstand op nul zetten en door blijven gaan op de, vaak duurzame, weg die ze al zijn ingeslagen. Dit beleid kan niet houdbaar zijn op lange termijn. Dat kán toch niet.

    Nynke Plaatsman-Visser
    Fractievoorzitter BurgerBelangen
    nynke@oprechteburgerbelangen.nl

  • VVD, DVD en BurgerBelangen samen sterk tegen grote windturbines in Wijk bij Duurstede

    VVD, DVD en BurgerBelangen samen sterk tegen grote windturbines in Wijk bij Duurstede

    VVD, DVD en BurgerBelangen samen sterk tegen grote windturbines in Wijk bij Duurstede

    Een maand voor de Provinciale Statenverkiezingen kwam de Provincie Utrecht met een oproep. De provincie wil dat inwoners gaan meedenken over de plaatsing van Windturbines in de provincie. Democratie voor Duurstede (DVD), BurgerBelangen (BB) en VVD verzetten zich hiertegen. 

    “Wij willen inwoners bij álle vormen van duurzame energieopwekking betrekken, niet alleen bij windenergie”, vertelt Frances Place van Democratie voor Duurstede. “Het is ongehoord om vlak voor de verkiezingen zo’n onderwerp aan te snijden. Na de verkiezingen liggen de kaarten zeer waarschijnlijk anders en zitten we met een lelijke erfenis, ” vult Steven Verhaar als VVD-woordvoerder haar aan.  Nynke Plaatsman-Visser, woordvoerder op duurzaamheid voor BurgerBelangen onderstreept dat dit écht onze inwoners aangaat, omdat een van de grotere zoekgebieden voor windenergie volgens de provincie in onze gemeente ligt. 

    Provincie rijdt gemeente in de wielen 
    Met de oproep tot participatie rijdt de province ook een gemeentelijk participatietraject in de wielen. Aan de inwoners van Wijk bij Duurstede is al in 2021 beloofd dat zij hun mening mogen geven over verschillende vormen van duurzame energieopwek. Niet alleen over windenergie. Dat brede participatietraject zou dit voorjaar en zomer plaatsvinden. 

    De provincie heeft de gemeente van Wijk bij Duurstede echter onlangs in een brief laten weten dat zij nu al de milieueffecten van locaties voor windturbines gaat onderzoeken. Ook dat stuit op verzet van de drie partijen.  ‘Een eerlijk participatietraject mag geen resultaat hebben dat van tevoren al vast staat.’

  • Flexibiliteit, als het systeem een draak geworden is

    Flexibiliteit, als het systeem een draak geworden is

    Flexibiliteit,
    als het systeem
    een draak is geworden

    Beste Kim Putters, 

    Ik las je blog over de prachtige kant van mensen met een beperking. Je bent voorzitter van de SER en neemt je voorbeeldfunctie. Je spreekt over hun flexibiliteit en hun toegevoegde waarde aan de arbeidsmarkt. Ik voel je intentie, het is mooi gezegd. Toch ontwaakte in mij een bekend soort woede die ik de afgelopen jaren maar al te vaak heb gevoeld. Ik houd niet van boos zijn. Ik wil mijn laptop helemaal niet uit het raam flikkeren. Dus schrijf ik je maar. 

    10 jaar geleden kreeg ik een beperking en daarmee ook een sloot aan vrienden, kennissen, lieverds met een beperking.  Ik werd bikkel bij de Bart de Graaff Foundation met mijn stichting Dutch Adaptives. Ik mag toch zeggen dat mijn netwerk in deze kant van de wereld niet gering is. We hebben de maatschappij zien kantelen in de afgelopen tien jaar in een maatschappij die steeds begripvoller wordt voor mensen met een beperking. Waar 10 jaar geleden de deur nog vaak hard dicht ging, staan de meeste deuren nu wel op een kier. Maar ik zag de afgelopen tien jaar ook intense strijd, pijn, woede om aan het werk te kunnen én te blijven.

    Want wat niet verandert, bij niemand die ik spreek, is die ongekende berg papierwerk en brei aan regels voor mensen met een beperking om überhaupt aan het werk te komen. Het worden er misschien zelfs steeds wel meer. 

    Neem die volledig bekwame vriendin die door noodlottige pech in een rolstoel kwam en een baan had gevonden. Logisch dat ze aangenomen werd. Ze is slim, ze heeft WO niveau en is ontzettend flexibel én loyaal.  Het UWV was dat echter niet.  Door een rompslomp aan regels kwam ze met haar tijdelijke contract  niet in aanmerking voor een eigen auto met aanpassingen om naar het werk te kunnen. Die aanpassingen zouden wel wat geld kosten. Maar het UWV zou haar maanden geen uitkering meer hoeven uit te keren. Ze kreeg een regeling met een vervoersdienst. Die vaker niet dan wel kwam opdagen. Beeld je het even in dat je als mens,  ondanks alle pech in je leven, zo hard geknokt hebt om te staan waar je staat. Dat je dan je baas voor de zoveelste keer moet bellen dat je niet kan komen omdat je vervoer niet op orde is. Dat heet pure vernedering door het systeem. Je moet dan als baas wel heel loyaal zijn aan je werknemer om dat in stand te houden. Als werknemer sta je in ieder geval met 10-0 achter op de arbeidsmarkt.  

    Grap van dit alles? Die vervoersvoorziening kostte in een half jaar ruim 20.000 euro.  Die aanpassing aan de auto, die ook nog blijvend is en haar op veel vlakken in het leven een betere positie in de maatschappij geeft, was economisch gezien verreweg de beste optie. 

    Of die vriend met een Wajong uitkering en een baan. Een uitkering voor jonge mensen met beperking. De ingewikkelde combinatie is voor veel ‘wajongers’ dodelijk voor hun carrière. Wanneer je wel, wat en hoe mag verdienen is vaak een compleet raadsel. Maar het gevolg? Dat je zonder dat je ooit zelf goed zicht krijgt op hoe het systeem werkt voor jou, wel of niet duizenden euro’s moet terugbetalen. Soms gaat dat om een euro te veel verdiend in een bepaalde periode. De verhalen zijn écht meer dan schrijnend. Je moet het risico maar durven nemen te gaan werken, laat staan een eigen bedrijf te beginnen. Dan begin ik voor het gemak nog niet over wat er gebeurt als je je baan kwijtraakt, maar wel een nieuwe baan in het vooruitzicht hebt. Of als je gaat solliciteren. 

    Of het feit dat mensen met een beperking door allerhande regels gewoon stelselmatig onder minimumloon verdienen terwijl ze full time werken. 

    En dan heb je mijn verhaal. Een 100% afgekeurde ambitieuze vrouw. Ik kreeg 4 jaar geleden van mijn werkcoach van het UWV de tip, jawel, om niet te ambitieus te worden. Voor ik het wist zou ik verdwaald zijn in de regels. Hij gaf me een korte cursus hoe ik de regels, legaal, kon omzeilen. Ik snapte zijn hints. Maar je kan me niet bozer krijgen. Ik wilde hoewel ik volledig afgekeurd was gewoon werken, maar wel binnen mijn kunnen en met mijn risico’s afgedekt.  Je zal de ambitie maar hebben. Ik heb de beste man de deur gewezen, het traject met hem afgekapt en het UWV gebeld. Ik weigerde te geloven dat het systeem zo een draak was.

    Maar eerlijk? Heel eerlijk? De beste man had gewoon gelijk. Het systeem kan ambitieuze mensen met een beperking niet aan. Het is vier jaar later, ik ben verstrikt in een web van regels, maar weiger te stoppen. En die karaktereigenschap, die flexibiliteit waar jij het over hebt, die betaal ik uit eigen zak. Waarom deze blog uit functie van voorzitter van die SER raakt? Omdat jij, Kim Putters, bij uitstek een positie bekleedt deze problemen  waarvan de kern bij de overheid ligt, te adresseren. Jij kan écht een verschil maken voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Jij bent onze man.

    Wij zijn flexibel, zeker weten. De werkgevers worden het vanzelf. Help jij ons met een flexibel systeem?

    Nynke Plaatsman-Visser

    Fractievoorzitter BurgerBelangen

  • Blog van de fractievoorzitter: Ondernemerscafé

    Blog van de fractievoorzitter: Ondernemerscafé

    Blog van de fractievoorzitter: Ondernemerscafé

    Een paar maanden geleden liet een ondernemer mij binnen in de prachtig verzorgde onderneming. Ik vroeg hoe de relatie met de gemeente was. Het is altijd belangrijk om zoiets te peilen als raadslid. Ik ontving een diepe zucht. ” Als ondernemer ben je volkomen afhankelijk van of er de wil is om mee te werken. De ene krijgt het wel, de andere exact hetzelfde niet. Ik zit hier klem”.

    Gister zaten we als politieke partijen op de ondernemersavond. We hoorden ondernemers met prachtige bedrijven, goed voor soms 100 tot wel 400 vaak lokale werknemers, die ons als raadsleden op het hart drukten dat ze het meedenken van de gemeente wel misten. Ze zoeken een gemeente waar je verteld wordt wat er wel kan, in plaats van wat niet. Een gemeente die meedacht in vergunningen, in oplossingen en samen met je om tafel ging. Geen gesjor om 10 centimeter dakrand, als die tien centimeter een lagere uitstoot betekent.

    ” vitamine D, van Durven en doen” verwoordde een ondernemer het zo schetsend. Hij had zijn onderneming, hoewel zijn hart in Wijk bij Duurstede lag, verder uitgebreid naar Duitsland. ” We moesten snel opschalen, maar het proces van vergunningen duurde hier 2,5 jaar”, legde hij me later aan een borreltje uit. De locatie in Duitsland werd binnen 9 maanden gerealiseerd en is operatief. De opschaling naar 100 werknemers is in Duitsland in volle gang. Dat zijn 100 werknemers niet in Wijk bij Duurstede.

    Er was ook een hele grote groep ondernemers niet. De agrariërs in het buitengebied die stuk voor stuk ook weer werkgelegenheid meebrengen. De groep ondernemers die door overheidsbeleid misschien wel het hardst geraakt wordt nu.

    Ik werd geraakt gisteravond. De wil om politiek te bedrijven verdween als sneeuw voor de zon. Ik weigerde mee te gaan in het ” daar moeten we echt wat mee” verhaal. Het probleem bestaat al 18 jaar las ik tussen de regels. De tijd van daar moeten we wat mee is echt al eventjes gepasseerd. Ik ga geen loze beloftes doen als zoethoudertje.  Daar schiet geen ondernemer een stuiver mee op. 

    Als het ons als gemeente niet lukt om ondernemers die lokale werkgelegenheid bieden te ondersteunen en faciliteren in hun bedrijf, wat doen we dan? Het is een noot te kraken, misschien met een bitterbal erbij of een ketel toverdrank. Het is bovenal een cultuuromslag die het L.E.F. vergt om hand in eigen boezem te steken en te zeggen: dit doen we gewoon echt nog niet goed.

    Daar moeten we wat mee? Ja, maar wel nú dan een actieplan. 

    Nynke Plaatsman-Visser 

    Fractievoorzitter van BurgerBelangen met een hart voor lokaal ondernemerschap. Vragen of opnmerkingen over dit onderwerp?
    Schrijf ons! info@oprechteburgerbelangen.nl