Categorie: Artikelen

  • Spreidingswet, waar blijft onze strategie?

    Ik loop met mijn honden over de Dijk langs de grens van onze gemeente. Ik kijk over de haven en de dode arm. De spreidingswet is aangenomen. Nu moeten we met een plan komen. Mijn professionele achtergrond popelt om ook in Wijk bij Duurstede het gesprek met inwoners aan te gaan. Zeker na het publieke verhaal in de krant over een asielboot in de Dode arm of in de haven. Asielbeleid is zó veel meer dan dat. 

    Gister hadden we een themasessie met de gemeenteraad. Als je over asielopvang gaat spreken dan kan je niet om inwoners heen. We werden geconfronteerd met een deadline van 8 april 2024 waarop we ons bod moeten indienen bij de Provincie. Namen, rugnummers en locaties. Waar komen die mensen? Een frustrerende vorm van woede borrelt dan in mij op. De afgelopen maanden heb ik voor en achter de schermen van de gemeentemuren geprobeerd de noodzaak van dat gesprek met inwoners aan te kaarten. Ik was een roepende in de woestijn. Nu hebben we nog een maand, met een week reces erin waarin we moeten bepalen over ons asielbeleid. Véél te krap en onrealistisch.

    Asielbeleid is zo veel meer dan een locatie
    Asielbeleid is namelijk zo veel meer dan een locatie. Het gaat over meer dan het kunnen bieden van genoeg woningen, ook voor onze eigen inwoners. Het gaat over de beschikbaarheid van zorg. De tandartsen en huisartsen kennen in Wijk bij Duurstede al een lange wachtlijst.

    Het gaat over of je alle asielzoekers die je volgens de spreidingswet moet opvangen op één locatie wil, of juist voor spreiding in de wijken gaat en voor kleinere locaties kiest.

    Maar het gaat ook over de beschikbaarheid van onderwijs. Een grotere groep kinderen die anderstalig is opgevoed zorgt voor een uitdaging in het onderwijs. Hoe pak je dat aan? Kunnen we dat aan?

    En het gaat ook over strategische plaatsing. De ambitie van de minister voor het plaatsen van zo veel asielzoekers is zeer ambitieus. In de toekomst zullen die aantallen misschien wel weer naar beneden bijgesteld worden en krijgen wij als gemeenten weer wat ademruimte. Wat doe je dan? Zorg je nu alleen voor tijdelijke oplossingen of ga je kijken hoe je van dit probleem een voordeel voor de gemeente kan maken? Meer woningen nu voor asielzoekers om ze, als de aantallen terug lopen, weer beschikbaar te maken voor jongeren. Welke kaders willen wij als raad  én als bevolking meegeven aan dat asielbeleid?

    De themasessie vloog om en ik bleef met een onbevredigd gevoel zitten. Ja, en nu dan? De wandeling met de honden doet goed. Straks maar weer in de pen klimmen om dit onderwerp weer te adresseren.  Het is té belangrijk om te laten liggen.

    Freddy Scherpenzeel is Strategisch adviseur Veiligheid, Crisisbeheersing en Bevolkingszorg bij de gemeente Hilversum en adviseur voorzitter van de veiligheidsregio Gooi en Vechtstreken. In zijn dagelijkse werk adviseert hij onder andere over de asielopvang bij die gemeente. Een complex proces waarbij inwoners volgens hem betrokken moeten zijn

  • Algemene Beschouwing Kadernota 2022-2025

    Algemene Beschouwing Kadernota 2022-2025

    Een Kadernota, met een bijna structureel verlies van meer dan een half miljoen per jaar. Je
    vraagt je af hoe het zover heeft kunnen komen en of dit nu een mooie erfenis is, van het college en de huidige coalitie. Daar doet de eenmalige tegemoetkoming van het Rijk volgend jaar van ruim één miljoen niets aan af. Ook de
    belofte dat er daarna door het Rijk gekeken zal worden naar een meer structurelere verhoging van
    de algemene uitkering wil Burgerbelangen afwachten alvorens daar al uitgaven voor te gaan plannen.


    Maar, we stelden de vraag hoe het zover heeft kunnen komen. De ambities van dit college zijn door
    de jaren groot geweest. De enorme investering in Duurzaamheid, waarbij je je mag afvragen wat het
    rendement is op de gedane investering? Het enorme tekort op het sociaal domein, waar de inwoners
    flink hebben in moeten leveren op WMO, en waarin de opgebouwde miljoenenreserves WMO zijn
    opgegaan en nog meer. Had niet meer de tering naar de nering gezet kunnen worden, in plaats van zo
    ambitieus te zijn op taken die wij van het Rijk hebben gekregen, zonder de financiële middelen?
    Kortom, is er wel verstandig omgegaan met het geld van de inwoners? Kunnen we spreken van
    effectief bestuur bij de investeringen in de ambitieuze plannen van het college?


    Ondanks dat de Raad, door de jaren heen, vele suggesties heeft gedaan om voorzichtiger om te gaan
    met de grote ambities, leek er geen rem te staan op de ambitieuze plannen. Ook tijdens de
    sessies om te komen tot een Wij-lijn, in plaats van een Raad aan de zij-lijn, zijn er opnieuw suggesties
    en adviezen gegeven om te komen tot een verantwoorde en sluitende meerjarenbegroting. Groot
    was dan ook de teleurstelling dat er ook in dit laatste halfjaar van deze raadsperiode niets is
    veranderd en dat er niets wordt afgedaan van het collegebeleid van de afgelopen jaren. Met als
    resultaat een flink jaarlijks tekort op de meerjarenbegroting. Het excuus van het college daarbij is dat
    de Raad wijzigingen kan voorstellen in deze vergadering, maar wie voelt zich daar nog toe geroepen
    nadat zoveel goede suggesties vanuit de Raad de afgelopen jaren met een stemverhouding 9 tegen
    10 zijn afgestemd. De moed zakt je bij voorbaat al in de schoenen.


    Het financiële tekort is echter niet hetgeen BurgerBelangen het meest dwarszit, erger is de tweespalt
    die in onze lokale samenleving is ontstaan door de duurzaamheidsmaatregelen die door zijn gedrukt
    ondanks grote weerstand van vele inwoners. We noemen Diftar, de samenwerking met WoonPas,
    de windmolen-plannen. Een weerstand en tweespalt die nog vergroot wordt door ‘evaluatie’ of promotie
    filmpjes van het college die een niet-realistisch beeld schetsen. Wanneer je wilt kijken naar
    effectiviteit van bestuur, dan is de investering in dergelijke filmpjes een voorbeeld van hoe het niet
    moet. Dan resteren nog de dossiers Bosscherwaarden en mestvergister, die een enorme tweespalt
    veroorzaken. Zal de erfenis van dit college zijn dat Wijk bij Duurstede de grootste mestverwerker van
    Midden-Nederland zal worden, alsmede de grootste slibstort plaats? Dit kan toch niet de ambitie van
    het college zijn? Burgerbelangen kan u verzekeren dat de weerstand vanuit de inwoners dan nog grotere omvang
    aan zal nemen.


    Om aan de financiële onzekerheid de komende jaren een eind te maken en ook aan de tweespalt die
    is ontstaan in onze samenleving, wil Burgerbelangen het college oproepen te stoppen met verdere controversiële
    plannen en te gaan luisteren naar de tegengeluiden van inwoners en de Raad, voor het te laat is voor
    de zelfstandigheid van onze Gemeente.

    BurgerBelangen zal zich deze resterende Raadsperiode blijvend kritisch, maar ook coöperatief,
    opstellen om in goede samenwerking met iedere betrokken partij, van Wijk bij Duurstede weer een
    plezierige Gemeente te maken met wederzijds begrip, woongelegenheid en werkgelegenheid, en
    voldoende faciliteiten voor vrije tijd en onderwijs.

  • Gehele U16-regio vanaf nu zoekgebied.

    Gehele U16-regio vanaf nu zoekgebied.

    Niets schetste meer onze verbazing deze week, dan de publicatie van de Regionale Energie Strategie 1.0 door de samenwerkende gemeenten van de U16. Het Wijkse college deed er nog een persbericht bovenop, dat dit wat het college betreft het bod gaat zijn. Ruim 100 voetbalvelden aan zonnepanelen, rondom onze stad en dorpen. En geen windturbines. Dat wat de gemeenteraad er uiteindelijk van zal vinden en of zij ook daadwerkelijk de RES 1.0 zal gaan vaststellen, wordt overduidelijk als bijzaak beschouwd. Dat gezien het feit dat er pas in de laatste regel proforma een verwijzing wordt gemaakt naar dit hoogste bestuursorgaan binnen onze gemeente.


    Is er een collectieve afspraak in de U16 om alle belangrijke stappen in dit traject in de verkeerde volgorde te doen? Afgelopen december verraste ons college de inwoners van onze gemeente al met een enquete over waar de windturbines geplaatst zouden moeten gaan worden Zonder eerst eens te peilen hoe onze inwoners daar überhaupt tegenover staan. Na enige weerstand kwam die enquete er later alsnog. Van de resultaten hebben we echter nooit meer iets vernomen. En nu dit weer.


    Uitstel In maart j.l. werd bekend gemaakt dat de gemeenten in de U16 tot 1 oktober a.s. de tijd zouden nemen om tot de RES 1.0 te komen. Teneinde een zorgvuldige besluitvorming te organiseren, inwoners te betrekken en inspraak te kunnen realiseren. Op eenzelfde wijze als eerder burgers, worden nu ook de gemeenteraden wederom grotendeels buitenspel gezet. Er wordt nog wel vermeld dat het even vastgesteld moet worden in de diverse gemeenteraden, maar de gehele gang van zaken wekt de indruk dat dat nog slechts als formaliteit beschouwd mag worden. En de premature publicatie van de RES 1.0 maakt overduidelijk dat de U16 er inderdaad zo over denkt.


    Fatsoen? Al zou het een formaliteit zijn: waarom kan de U16 niet het fatsoen opbrengen, en het gezag van gemeenteraden respecteren, bij de publicatie van plannen die dermate ingrijpende wijzigingen voorstellen in de directe leefomgeving van inwoners? Waar is de bestuurlijke realisatie dat het verzet tegen RES-plannen voor inwoners niet slechts werk is, zoals voor hun ambtenaren? Dat zij zich een slag in de rondte werken om het te kunnen opnemen tegen deze ambtelijke trein, die alsmaar doordendert? Dat zij degenen zijn die hier van wakker liggen, in tegenstelling tot diegenen die aan het einde van de werkdag hun laptop dichtklappen?

    Het compleet voorbij gaan aan al die feiten is, ons inziens, een werkelijk schandalige gang van zaken. Hieruit blijkt eens te meer dat de RES een bestuurders- en ambtenarenfeestje is, waarbij het doel lijkt te zijn om met zo weinig mogelijk weerstand zoekgebieden voor wind- en zonne-energie erdoor te kunnen drukken.


    Vandaar dat we vanaf nu de gehele U16-regio tot zoekgebied verklaren. We zoeken de plaatsen waar zorgvuldigheid, met betrekking tot de Regionale Energie Strategie en de impact die het heeft op onze inwoners, nog te vinden is. We horen het graag!

  • Machtsmisbruik, vriendjespolitiek??

    Machtsmisbruik, vriendjespolitiek??

    Onlangs werden de raadsleden benaderd door de eigenaar van recreatiepark Den Deel te Cothen, met de vraag of er een spelletje machtsmisbruik werd gespeeld, met als inzet zijn bedrijf om daar de door het college lang beloofde woningbouw te realiseren. Wanneer je het dossier van de eigenaar, vol perikelen met de Gemeente doorneemt, begin je je af te vragen of er nog zoiets bestaat als rechtsbescherming voor het individu tegenover de willekeurige eisen van een lokale overheid.

    Een eigenaar die jarenlang heeft meegewerkt aan noodoplossingen voor woningzoekenden die naar hem zijn doorverwezen en heeft moeten investeren en voldoen in steeds duurdere veiligheidsregels van de Gemeente, is nu plotseling het slachtoffer van holle verkiezingsbeloften die men niet waar kan maken. Vanzelfsprekend is het verontwaardigde commentaar van het college dat deze beschuldiging helemaal niet waar is. Die ken ik maar al te goed.

    Zoals jarenlang onze discussie met het college is gegaan over misleidende jaarrekeningen waarin helemaal geen winst werd gemaakt, maar dik verlies is gecompenseerd met een greep uit onze spaarpotten, waardoor we nu zo in de problemen zitten. De verontwaardiging waarmee men diverse beschuldigingen van zich af werpt heeft inmiddels een berg doen ontstaan waardoor de afstand tussen inwoners en dit college onoverbrugbaar is geworden. Net als de afstand tussen coalitiepartijen en oppositie, ondanks de inspanningen om tot een “wij gevoel te komen” met een begroting die sluitend is gemaakt met een enorme stelpost aan inkomsten genaamd “het Rijk komt over de brug”.

    De geloofwaardigheid van het lokaal bestuur moet naar onze mening worden bevestigd door transparant en consequent beleid en het nakomen van beloftes. Naast het financieel beleid, voldoet ook het duurzaamheidsbeleid en de ruimtelijke ordening hier totaal niet aan. Twee collegepartijen wilden geen windmolens, echter nu duidelijk is hoeveel sommige individuen (niet de Gemeenschap) aan subsidie kunnen innen, is het hek van de dam. Burgerparticipatie en inspraakprocedures worden om de haverklap aangepast om individuele ondernemers (meestal niet lokaal) ter wille te zijn. Ook kern Langbroek, tot nu toe ontzien, telt opeens tientallen aanvragen. Verkiezingsbeloften stellen werkelijk niets voor en burgerparticipatie en inspraak blijkt een grote grap.

    Tot slot, BurgerBelangen de 50 jaar oude enige lokale partij, is terug. Na twee jaar juridische strijd zijn eindelijk de met zwart geld beschuldigingen besmeurde WNL personen teruggetreden of voor zichzelf begonnen. Iedere inwoner met de ambitie het vertrouwen in het lokaal bestuur weer terug te brengen is weer welkom als lid of bestuurder. Aanmelden bij ondergetekenden om een werkelijk “wij gevoel” terug te krijgen.

    Wietze Smit en Wendy Torbijn, raadsleden BurgerBelangen.

    Dit artikel verscheen vandaag ook in ‘t Groentje