Categorie: Nieuws

  • Samen Om zonder aanbesteding?

    Samen Om zonder aanbesteding?

    Samen Om zonder aan te besteden, kan dat?

    We fietsen naar huis in de stromende regen. Het is klaarlichte dag en de lantaarnpalen staan aan op de singel. “Wat stroomt er harder? De regen of de energierekening van de gemeente” spookt er door mijn hoofd. Ik gniffel, dat dossier van die verlichting is een verhaal apart. Maar dat van die energierekening ook. Laten we het er eens over hebben.

    Elk jaar stelt de raad de begroting vast. Een complex en groot document waarin heel veel beleidskeuzes verscholen liggen. De kunst is als raadslid door de bomen het bos te vinden en de juiste conclusies te trekken. Ons oog viel op pagina 85. Het energiecontract verloopt op 31 december 2022 en word gegund aan Samen Om (Ewec). Dat soort dingen staan altijd in een bijzin. Wij fronsten onze wenkbrauwen. Waarom?

    Gunnen
    Het gunnen van grote contracten is in Nederland aan strenge regels gebonden. Sterker nog Europa vindt er ook wat van en ook in Wijk bij Duurstede hebben we onze eigen aanvullende aanbestedingsregels. Deze regels omschrijven in welke situaties je op welke wijze meerdere partijen de kans moet geven om een bieding te doen het contract te kunnen leveren. Dit ligt bij wet vast en dat is maar goed ook. Het voorkomt dat bij contracten waarbij grote bedragen gemeenschapsgeld gemoeid zijn het kan voorkomen dat er vals gespeeld wordt.

    Je zou niet willen dat bijvoorbeeld een dienst gegund wordt aan een leverancier waar College of raad goede connecties heeft. Vriendjespolitiek wordt zo moeilijker.

    Waarom alarmbellen?
    Het nieuwe energiecontract is gegund zonder aanbesteding aan SamenOm! Ewec. Mooi zo op eerste oog, lokale energie! Toch zijn daar de nodige kanttekeningen bij. De allergrootste kanttekening is dat het bedrag gemoeid met de gunning vér boven de Europese aanbestedingsdrempel valt. Dat betekent dat, tenzij er een uitzondering gevonden is, de Europese aanbestedingsregels gevolgd moeten worden. Het valt dan ook op dat er bij deze gunning geen enkele vorm van aanbesteden is gebeurd. Dit lezen wij in de antwoorden van het college naar aanleiding van vragen van ons in november 2022 en daarmee ook een uitzondering is gemaakt op de lokale aanbestedingsafspraken die het college met zichzelf heeft gemaakt.

    Daarnaast kunnen we er niet omheen dat de grootste partij SamenWerkt in Wijk bij Duurstede zo verstrengeld is met SamenOM! Ewec, dat je ten alle tijden de schijn van belangenverstrengeling moet voorkomen. 

    De constructie
    SamenOm! Ewec koopt energie in middels een platvorm waar Eneco Energy Trade de programmaverantwoordelijke van is. De programmaverantwoordelijke is een onafhankelijke partij die zorgt voor inkoop en afstemming van vraag en aanbod van energie. Hoewel SamenOm op hun website zegt dat, omdat het een energie exchange platform is, er geen aanbesteding hoeft te zijn, zijn wij wel erg benieuwd naar de juridische houdbaarheid van die uitspraak.  Welk onderzoek hebben wij als gemeente daar zelf naar gedaan? Is het simpelweg opdelen van een totaalcontract in kleine ‘brokjes energie’ afdoende om onder het drempelbedrag uit te komen? Valt dit onder het achterhoekse model ‘Inbesteden’? Wij zouden daar graag meer duiding willen. Zeker nu we weten dat de grondslag van deze exchange ligt bij een commercieel bedrijf met commerciële bedoelingen. In hoeverre is deze exchange echt goed voor onze lokale samenleving? 

    Wat gaan wij doen?
    Wij zijn achter de schermen bezig met een aantal zaken. We kunnen daar volledig transparant over zijn. We willen weten op basis van welke uitzonderingen is afgeweken van de Europese Aanbestedingsregels. We willen duidelijkheid krijgen over de kruisbestuiving tussen SamenWerkt en SamenOm| EWEC. We hopen hiermee alle schijn van belangenverstrengeling te kunnen uitsluiten.  We houden van open, eerlijke politiek.

  • Gemeentelijke verduurzamingsregeling, een mooie droom, snelle jongens en de wet

    Gemeentelijke verduurzamingsregeling, een mooie droom, snelle jongens en de wet

    Gemeentelijke verduurzamingsregeling:
    Een mooie droom, snelle jongens en de wet.

    Je hebt een klein pensioen, woont in een prachtig huis dat je veertig jaar geleden kocht. Je bent een starter en hebt net je eerste woning op de kop getikt in deze verhitte markt. Je bent gescheiden maar kon net in je woning blijven wonen. Je hebt geen duizenden euro’s op je rekening staan, maar je droomt er wel van dat je kan bijdragen aan een duurzame omgeving. Je zou best die zonnepanelen, die extra isolatie of misschien wel zelfs die warmtepomp willen. Prachtig voornemen!

    Dan valt er een folder in de bus: je kan meedoen aan de gemeentelijke verduurzamingsregeling. Een regeling waarbij jouw huis verduurzaamd wordt door een BV, de gemeente garant staat voor de investering en jij de komende 30 jaar maandelijks een klein bedrag betaalt. Je wordt volledig ontzorgd. Het heet de Gemeentelijke Verduurzamings Regeling, de GVR. Het klinkt als die grote vriendelijke reus die door het raam van je huis een mooie droom naar binnen blaast. Een droom die misschien wel te mooi is om waar te zijn.

    Dat is hij helaas ook. Dat zeiden wij vanaf moment één. We hebben het aangekaart, we hebben er tegen geschopt en soms ook wat gescholden. Dit móést aan de man voordat wij als gemeente garant stonden voor een regeling die geen wettelijke basis kent. “Je weet helemaal niet waar je het over hebt” werd ons in raadsvergaderingen toegedicht door de toenmalig wethouder. Er werd stelselmatig gekort op onze spreektijd. “Daar heb je die van BurgerBelangen weer”. Ja daar heb je ons zeker! Mensen! Dit is onwettig. Waren we, met de lokale VVD, de enige? Nee, zeker niet. Ook Minister Ollongren waarschuwde in 2019 al dat deze regeling niet zo ingezet kon worden, geen enkele gemeente stapte in. Maar wij? Wij wel. We werden door WoonPas B.V. door glimmende presentaties het project in gefietst. Hun motief? Offertes voor verduurzaming uitgebracht door niet lokale ondernemingen, met soms wel twee keer de offerteprijs van lokale ondernemingen. Wij zien het verdienmodel wel. 

    De provincie onderzocht het. Het bleek onwettig. Geen nood, aldus het college. Er zou een lobby komen richting de landelijke politiek. Er stonden veel gemeentes klaar om in te stappen! Dit zou goed komen. Mooie beloftes, maar iets wat krom is kan je soms gewoon niet recht buigen. 

    Deze week ontvingen wij de memo dat het college nu toch stopt met de gemeentelijke verduurzamingsregeling. Er is geen wettige basis en na een brief van Hugo de Jonge bleek dat, omdat hij de intentie wel snapt, hij eens gaat kijken wat hij kan doen. Dat kan nog jaren duren. 

    Dan hebben we dus gelijk. Of zoals Groenlinks het in de raadsvergadering van 15 april 2022 ons Raadslid Wietze Smit af serveerde als een zwartkijker en afsloot met  “Misschien kan de heer Smit straks weer koketteren met dat hij gelijk had, maar wij achten de kans klein. “  Het vervelende aan gelijk krijgen is als je het krijgt als het te laat is. Als het geld van inwoners al uitgegeven is. Als je het tij niet meer kan keren. 

    De risico’s? Wat gebeurt er als deze BV met als enige verdienmodel onze gemeente omvalt? Wat is het risico voor die €639.000 euro garantstelling nu inwoners gebruik maken van een onwettig middel? Hoe risicovol is 30 jaar betalen voor apparatuur met een technische levensduur van 15 tot 20 jaar? Het fonds dat de risico’s moet afdekken is gevuld met €12.000 euro. Wat als dat niet genoeg is? Wie dragen de lasten als apparatuur kapot gaat in de toekomst? Wat gebeurt er als een gebruiker naar de rechter stapt of simpelweg niet meer betaald?  Wie draait hier voor op? Linksom of rechtsom is dat altijd de burger.  

    Gitzwart koketteren dus, schilder ons vooral zo af. Dit gaat namelijk helemaal niet om ons. Dit gaat om een fikse som gemeenschapsgeld. Hoeveel huizen er in totaal voor die €639.000 euro verduurzaamd zijn? 25.  Ja, écht maar vijfentwintig  (Staat van Wijk 2022). We hebben niet alleen geld, maar ontzettend veel tijd en raadskracht besteed aan een regeling die onwettig is, veel geld kostte en minimaal rendement levert voor de hele samenleving én die 25 huishoudens. Het risico dat de leverancier van hun verduurzamingsmaatregelen omvalt, is zojuist gestegen.

    Dit is dat soort gelijk dat een gat in je hart knaagt. Hiervoor ben je niet de politiek in gegaan. We balen als een stekker, maar blijven dit dossier opvolgen. We hopen dat het college de toezegging deze €639.000 euro in de risicoparagraaf van de begroting te zetten, nu ook écht gaat uitvoeren. 
    We hopen dat ook de vijfentwintig huishoudens die in deze regeling gestapt zijn goed begeleid en geïnformeerd worden.

    Heb jij vragen over de GVR? Ben je deelnemer uit een van de eerste twee tranches of gewoon geinteresseerde inwoner?


    Neem contact op

  • Flexibiliteit, als het systeem een draak geworden is

    Flexibiliteit, als het systeem een draak geworden is

    Flexibiliteit,
    als het systeem
    een draak is geworden

    Beste Kim Putters, 

    Ik las je blog over de prachtige kant van mensen met een beperking. Je bent voorzitter van de SER en neemt je voorbeeldfunctie. Je spreekt over hun flexibiliteit en hun toegevoegde waarde aan de arbeidsmarkt. Ik voel je intentie, het is mooi gezegd. Toch ontwaakte in mij een bekend soort woede die ik de afgelopen jaren maar al te vaak heb gevoeld. Ik houd niet van boos zijn. Ik wil mijn laptop helemaal niet uit het raam flikkeren. Dus schrijf ik je maar. 

    10 jaar geleden kreeg ik een beperking en daarmee ook een sloot aan vrienden, kennissen, lieverds met een beperking.  Ik werd bikkel bij de Bart de Graaff Foundation met mijn stichting Dutch Adaptives. Ik mag toch zeggen dat mijn netwerk in deze kant van de wereld niet gering is. We hebben de maatschappij zien kantelen in de afgelopen tien jaar in een maatschappij die steeds begripvoller wordt voor mensen met een beperking. Waar 10 jaar geleden de deur nog vaak hard dicht ging, staan de meeste deuren nu wel op een kier. Maar ik zag de afgelopen tien jaar ook intense strijd, pijn, woede om aan het werk te kunnen én te blijven.

    Want wat niet verandert, bij niemand die ik spreek, is die ongekende berg papierwerk en brei aan regels voor mensen met een beperking om überhaupt aan het werk te komen. Het worden er misschien zelfs steeds wel meer. 

    Neem die volledig bekwame vriendin die door noodlottige pech in een rolstoel kwam en een baan had gevonden. Logisch dat ze aangenomen werd. Ze is slim, ze heeft WO niveau en is ontzettend flexibel én loyaal.  Het UWV was dat echter niet.  Door een rompslomp aan regels kwam ze met haar tijdelijke contract  niet in aanmerking voor een eigen auto met aanpassingen om naar het werk te kunnen. Die aanpassingen zouden wel wat geld kosten. Maar het UWV zou haar maanden geen uitkering meer hoeven uit te keren. Ze kreeg een regeling met een vervoersdienst. Die vaker niet dan wel kwam opdagen. Beeld je het even in dat je als mens,  ondanks alle pech in je leven, zo hard geknokt hebt om te staan waar je staat. Dat je dan je baas voor de zoveelste keer moet bellen dat je niet kan komen omdat je vervoer niet op orde is. Dat heet pure vernedering door het systeem. Je moet dan als baas wel heel loyaal zijn aan je werknemer om dat in stand te houden. Als werknemer sta je in ieder geval met 10-0 achter op de arbeidsmarkt.  

    Grap van dit alles? Die vervoersvoorziening kostte in een half jaar ruim 20.000 euro.  Die aanpassing aan de auto, die ook nog blijvend is en haar op veel vlakken in het leven een betere positie in de maatschappij geeft, was economisch gezien verreweg de beste optie. 

    Of die vriend met een Wajong uitkering en een baan. Een uitkering voor jonge mensen met beperking. De ingewikkelde combinatie is voor veel ‘wajongers’ dodelijk voor hun carrière. Wanneer je wel, wat en hoe mag verdienen is vaak een compleet raadsel. Maar het gevolg? Dat je zonder dat je ooit zelf goed zicht krijgt op hoe het systeem werkt voor jou, wel of niet duizenden euro’s moet terugbetalen. Soms gaat dat om een euro te veel verdiend in een bepaalde periode. De verhalen zijn écht meer dan schrijnend. Je moet het risico maar durven nemen te gaan werken, laat staan een eigen bedrijf te beginnen. Dan begin ik voor het gemak nog niet over wat er gebeurt als je je baan kwijtraakt, maar wel een nieuwe baan in het vooruitzicht hebt. Of als je gaat solliciteren. 

    Of het feit dat mensen met een beperking door allerhande regels gewoon stelselmatig onder minimumloon verdienen terwijl ze full time werken. 

    En dan heb je mijn verhaal. Een 100% afgekeurde ambitieuze vrouw. Ik kreeg 4 jaar geleden van mijn werkcoach van het UWV de tip, jawel, om niet te ambitieus te worden. Voor ik het wist zou ik verdwaald zijn in de regels. Hij gaf me een korte cursus hoe ik de regels, legaal, kon omzeilen. Ik snapte zijn hints. Maar je kan me niet bozer krijgen. Ik wilde hoewel ik volledig afgekeurd was gewoon werken, maar wel binnen mijn kunnen en met mijn risico’s afgedekt.  Je zal de ambitie maar hebben. Ik heb de beste man de deur gewezen, het traject met hem afgekapt en het UWV gebeld. Ik weigerde te geloven dat het systeem zo een draak was.

    Maar eerlijk? Heel eerlijk? De beste man had gewoon gelijk. Het systeem kan ambitieuze mensen met een beperking niet aan. Het is vier jaar later, ik ben verstrikt in een web van regels, maar weiger te stoppen. En die karaktereigenschap, die flexibiliteit waar jij het over hebt, die betaal ik uit eigen zak. Waarom deze blog uit functie van voorzitter van die SER raakt? Omdat jij, Kim Putters, bij uitstek een positie bekleedt deze problemen  waarvan de kern bij de overheid ligt, te adresseren. Jij kan écht een verschil maken voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Jij bent onze man.

    Wij zijn flexibel, zeker weten. De werkgevers worden het vanzelf. Help jij ons met een flexibel systeem?

    Nynke Plaatsman-Visser

    Fractievoorzitter BurgerBelangen

  • Dure Missers

    Dure Missers

    Dure missers

    Wanneer we met vertrouwen naar de toekomst willen kijken, moeten we bereid zijn te leren van het verleden en voorkomen dat we in herhaling van missers vervallen. Deze wijsheid vinden we niet alleen op tegeltjes, maar daar zijn al eeuwenlang boeken over gevuld door filosofen en historici. Je mag dus veronderstellen dat deze wijsheid ook in de Wijkse gemeentepolitiek ook bekend is. Als senior in de gemeenteraad verbaas ik mij dan ook over het feit dat sommigen zich bij herhaling wensen te stoten aan dezelfde steen.

    Laat ik beginnen met een actueel onderwerp, een museum in het oude stadhuis op de markt. De afwikkeling van het  museum in de Muntstraat geeft voldoende leergeld. Het aantal bezoekers was ver onder de maat, de curator verdiende een 3x modaal salaris, het pand bracht de helft op van hetgeen was begroot i.v.m. technische gebreken, etc… Gaat de wethouder zich aan dezelfde steen stoten? De kritische vragen van BurgerBelangen over de uitgaven tot nu toe, wat er is gebeurt met de doorlopende subsidie aan het museumbestuur sinds de sluiting en/of het nog wel verantwoord is dergelijke ‘luxe’ uitgaven te doen in deze crisistijd waarin zoveel inwoners en ondernemers grote moeite hebben om rond te komen, worden gewaardeerd door de wethouder met een houding van ‘daar heb je BurgerBelangen weer’ alsof wij onze prioriteiten niet zelf mogen bepalen.

    Een ander voorbeeld, we zuchten nog steeds onder de kapitaallasten van het Revius. Een gebouw ontworpen door een wereldvermaarde architect, de nieuwste snufjes en meer dan 2x zo duur als een schoolgebouw in andere Gemeenten, zoals een bestuurslid van de scholengemeenschap mij toevertrouwde (en dat bleek juist). Nu staan er 2 nieuwe brede basisscholen op het programma en dat is hoog nodig omdat de huidige huisvesting compleet is uitgewoond en gezondheidsrisico’s voor de leerlingen geeft. Na 10 jaar praten van het college gaan deze plannen ca. 20 miljoen kosten. Alternatieven door BurgerBelangen aangedragen worden terzijde geschoven. Bijvoorbeeld bouwen aan de rand van de rode contouren geeft meer ruimte, plaats voor extra woningen en maakt de multifunctionaliteit van de gebouwen groter. Kostenreductie ca. 50%. De wethouder vraagt waar doen ze dat dan? Welnu overal in het land, maar ook wijzelf hebben daar ervaring mee. In Cothen en Langbroek zijn op deze wijze nieuwe sportparken en schoolgebouwen neergezet vrijwel zonder kosten. Goede lessen uit het verleden verdienen herhaling, toch?

    Hetzelfde als van de scholen is van toepassing op de plannen voor Gemeentewerf en milieustraat. Investering 10 miljoen. We zullen met de plannen van dit college de komende jaren ca. 35 á 40 miljoen gaan investeren, aangezien er nooit voor gespaard is -ondanks jarenlange berichten over positieve resultaten hebben we de afgelopen 8 jaar ca. 10 miljoen uit de spaarpotten gehaald- moet alles geleend worden. Met de huidige stijgende rente zal dit betekenen dat de lokale lasten de komende jaren gaan stijgen tussen de € 600 en € 1.400 voor een huishouden/onderneming. BurgerBelangen heeft andere prioriteiten, dat is armoedebestrijding en verantwoord omgaan met uw portemonnee. Daar blijven wij ons voor inzetten, ook al moet ik daarvoor af en toe iemand toevoegen dat er kennelijk weer lariekoek in de aanbieding is. Mijn advies is, koop iets lekkers bij de lokale middenstand en geniet er van met Kerst en Nieuwjaar. De lessen uit het verleden zullen zeker eens doordringen.

     

  • digitaal stemmen

    digitaal stemmen

    Digitaal stemmen

    Mijn huis is warm, gelijk de thee als ik op de bank kruip om nog even na te denken over wat er vanavond in de voorbespreking allemaal gezegd is. Ik gniffel. Soms zijn onderwerpen een dubbeltje op zijn kant. Je verwacht echt dat het een kant op valt, maar soms komt daar dan opeens de reuring en rolt dat centje volledig van tafel af. 

    Vanavond was er een bespreking over digitaal stemmen. Wie kan daar nou tegen zijn? Het is transparant, het is overzichtelijk, je kan van partijen overduidelijk hun standpunten zien per dossier, per jaar, per onderwerp. Het bezorgd de griffie minder werk, de voorzitter ook. Het halve land aan raden en de Nederlandse overheid doet het al. Het brengt politiek in huiskamers. Het is 2022, natuurlijk zijn we voor. Toch?

    Ik kon niet minder gelijk hebben. Het is traditie sinds 1850 om de hand te heffen. De hand te heffen. Ik was toen duidelijk nog niet geboren. “Wat als je er als partij nou niet uit bent?”. ‘Dan app je elkaar even om het af te stemmen’ denk ik, gevolgd door als dat niet genoeg is een schorsing. De vraag wordt breed gedragen. Ik snap hem niet. Ondertussen gloeit onze fractieapp.  ‘meegaan met de tijd’ en ‘ minder werk en veel duidelijker’.  We zijn een partij vol jonge mensen, de meeste van ons opgevoed met de digitale wereld en onze oude garde zo bij de tijd dat het geen kwestie is.  ‘Even wennen en weer doorgaan’ zouden ze schouderophalend zeggen. 

    Dan valt het woord. Het is traditie. Even voelt de kloof tussen mijn fractie en de raad immens. Traditie, tja. ‘we willen het gevoel van dat moment niet missen’.  Maar het hele punt is, de huiskamer mist het. De kloof tussen politiek en samenleving is groter dan ooit. Men probeert verbinding te vinden in de keuzes die kamerleden, raadsleden maken. ‘Kijk! Omtzigt stemt dit op dat onderwerp!’ en ‘een kamermeerderheid voor dit’. Het zijn die simpele print screens die zaken voor burgers juist heel helder maken. Het brengt de politiek naar de straat. 

    Er worden voorstellen geschreven, het proeft of de meerderheid niet voor digitaal stemmen is. Ik neem een slok van mijn thee en benieuwd naar hoe dit dubbeltje uiteindelijk valt. Generatiekloofje denk ik. 

     

    Nynke Plaatsman-Visser

    Nynke is de fractievoorzitter van BurgerBelangen.  In haar blog schrijft ze over opmerkelijkheden binnen de Waikse politiek.