Auteur: Freddy Scherpenzeel

  • Algemene Beschouwing: visie Burgerbelangen op de Kaderbrief 2026–2029

    Algemene Beschouwing: visie Burgerbelangen op de Kaderbrief 2026–2029

    Voorzitter,

    “Als je geen richting bepaalt, word je gestuurd door omstandigheden.”
    Met deze uitspraak van Covey wil ik beginnen. Want waar andere partijen naar Den Haag wijzen, wijzen wij naar onszelf. Burgerbelangen vindt: wij zitten aan het stuur. Wij zijn gekozen om te besturen, ook als het moeilijk wordt.

    En moeilijk is het, dat zien we allemaal. Maar dat maakt het des te belangrijker om fundamentele keuzes te maken in plaats van weer de vertrouwde kaasschaaf te pakken.

    Geen kaasschaaf meer: we zitten op het bot

    Voorzitter, we hebben de afgelopen jaren al meer dan genoeg bezuinigd. De rek is eruit. Veel voorzieningen staan nu al onder druk. Nog een ronde kaasschaaf betekent niet “efficiëntie”, het betekent afbraak.

    Denk aan het dorpshuizen in Cothen en Langbroek, Theater Calypso, de mantelzorgwaardering, de scootmobiel, minimabeleid, sporten voor mensen met een beperking. Steeds weer raken we de plekken waar mensen samenkomen, elkaar vasthouden, of juist afhankelijk zijn van hulp. Dat is geen financieel beleid meer, dat is sociale kaalslag.

    In control: het kan wel

    Voorzitter, laten we het idee loslaten dat het allemaal niet anders kan. Andere gemeenten van vergelijkbare omvang, zoals Bunnik en Buren laten zien dat het wel kan. Die sluiten hun jaren af met structurele overschotten van meerdere miljoenen. Niet omdat ze rijker zijn, maar omdat ze in control zijn.

    En dat begint bij onszelf. Als je als gemeente 4,4 miljoen euro uitgeeft aan externe inhuur (750% boven primitieve begroting) dan kun je niet blijven wijzen naar Den Haag. Dan moet je ook naar binnen kijken.

    Burgerbelangen wil dat het college nu eindelijk serieus werk maakt van het terugdringen van externe inhuur en gaat investeren in duurzame, interne capaciteit. Alleen zo bouwen we aan een organisatie die toekomstbestendig is.

    De echte keuzes: focus op wettelijke taken

    Voorzitter, we zijn niet tegen duurzaamheid. Maar we zijn wel tegen het structureel vrijmaken van een half miljoen euro voor taken zonder wettelijke basis en zonder rijksbijdrage.

    Als je moet kiezen tussen circulaire stoeptegels of hulp aan kwetsbare inwoners, dan kies je voor mensen. Duurzaamheidsbeleid moet teruggebracht worden tot de wettelijke kern. Alles wat erbuiten valt én geen structurele cofinanciering heeft, kan voorlopig niet de hoogste prioriteit hebben.

    Dat is geen populisme. Dat is politieke volwassenheid

    Boterzachte maatregelen: papieren bezuinigingen zonder harde onderbouwing

    Voorzitter, wat ons bijzonder zorgen baart, is dat een deel van de voorgestelde maatregelen in de Kaderbrief eerder op papier bezuinigen dan in de praktijk. Uit de beantwoording van technische vragen blijkt dat voor diverse maatregelen, zoals de aanpassing van het participatiefonds, het schrappen van gedragskundigen of de reorganisatie van de mantelzorgwaardering, dat de uitwerking nog ontbreekt, de besparing niet hard is of de kosten elders simpelweg terugkomen.

    Dat is geen serieuze begrotingsdiscipline, dat is wensdenken. We willen het college oproepen om in de begroting geen verzamelmap van hoopvolle aannames te presenteren, maar een echt robuust pakket met harde, controleerbare keuzes.

    Als we op deze manier met boterzachte maatregelen doorgaan, schuiven van kosten en gebrek aan regie, dan is artikel 12 geen verre dreiging meer, maar een reële uitkomst. En dat moeten we koste wat kost voorkomen.

    Inwoners als uitgangspunt

    Voorzitter, participatie is meer dan een enquête en een gespreksavond. Het begint met echt luisteren. Luisteren naar de zorgen, de verhalen en de ideeën van inwoners, voordat de keuzes gemaakt worden, niet erna. In gesprek gaan met inwoners moet het begin zijn van beleid, niet een vinkje aan het eind van een bezuinigingstraject

    De inwoners hebben hun zorgen gedeeld: over leefbaarheid, over zorg, over voorzieningen die verdwijnen. Die zorgen zijn niet abstract, die zijn concreet en ze verdienen politieke erkenning.

    Voor Burgerbelangen is de grens bereikt. We gaan niet nog verder bezuinigen op veiligheid, openbare ruimte of het sociaal domein. Dat zou betekenen dat we onder het maatschappelijk minimum zakken en dat is voor ons onbespreekbaar.

    Tot slot

    Voorzitter, het is tijd voor een koerswijziging. Geen pappen en nathouden meer. Geen circulaire stoeptegels boven mensen. Geen halve keuzes met hele gevolgen.

    Burgerbelangen kiest voor duidelijke regie. Voor robuust bestuur. Voor investeren in stabiliteit en bovenal: in mensen. Niet in maatregelen die alleen op papier iets opleveren, maar in keuzes die de samenleving werkelijk verder helpen.

    Dank u wel.

  • Geen geld, geen plan, toch lenen – welkom in Wijk bij Duurstede

    Geen geld, geen plan, toch lenen – welkom in Wijk bij Duurstede

    De gemeente Wijk bij Duurstede heeft te weinig geld. Dat blijkt uit de jaarrekening en uit de begroting voor de komende jaren. We moeten flink bezuinigen. Er is minder geld voor sport, cultuur, straten en andere voorzieningen. En dat terwijl deze voorzieningen de afgelopen jaren al flink zijn uitgekleed door eerdere bezuinigingen. Iedereen voelt dat. De gemeenteraad praat daar nu over bij de kadernota. Elke euro telt.

    Maar op 1 juli gebeurde er iets raars. De gemeenteraad nam een besluit over geld voor het project ‘Sterke Lekdijk’. Dat project bestond uit vijf onderdelen. Vier daarvan gaan niet door, omdat ze door inflatie te duur zijn geworden. Het college stelde voor om dat geld dan maar te gebruiken voor andere verkeersplannen.

    Maar let op: die verkeersplannen zijn nog niet eens opgesteld. Het college gaat ze zelf opstellen en vaststellen. Met het overgehevelde budget krijgen zij daarmee vrij spel om het geld naar eigen inzicht te besteden. Als raad kunnen we dan alleen nog wensen of bedenkingen uitspreken, maar we hebben geen beslissende stem meer. Dat ondermijnt onze rol als volksvertegenwoordiging. We horen kaders te stellen, niet achteraf te reageren. Zeker nu de schatkist vrijwel leeg is, de gemeente niet in control is en we continu tegen tekorten aanlopen, is dit een bijzonder slechte gang van zaken.

    En er is nog iets geks aan de hand: dat geld is er helemaal niet. Er was ooit een plan voor de Lekdijk, en er was een krediet goedgekeurd. Maar dat krediet is nooit omgezet in een lening. Er is dus nooit geld opgenomen, het bedrag stond niet op de balans, en er was geen financiële dekking geregeld.

    Nu wil de gemeente dat bedrag € 583.417 toch gaan lenen. Maar in de begroting is geen ruimte gereserveerd voor rente of aflossing. Dat betekent: nog meer bezuinigingen op andere belangrijke zaken.

    Wat ook opviel: tijdens de raadsvergadering kon de wethouder geen duidelijk antwoord geven op vragen van raadsleden. En dat is bijzonder, want meestal weet hij het goed uit te leggen. Nu bleef het vaag. Er kwam geen helder verhaal over wat dit besluit betekent voor onze financiële situatie. Ik wilde hierover interrumperen, om de vaagheid te doorbreken. Maar dat werd door de voorzitter niet toegestaan. Dat is zorgelijk, want interrumperen is een wettelijk toegestaan middel binnen het debat, volgens ons eigen reglement van orde. Door dit te blokkeren, werd het politieke debat bewust beperkt en werd de controlerende taak van de raad ernstig belemmerd. En dat, bij een besluit over zo’n groot bedrag.

    Waarom dit besluit juist nu? Waarom zonder uitleg? En waarom terwijl we met elk dubbeltje moeten schuiven?

    Het voelt alsof dit besluit er tussendoor is gedrukt. En dat is niet hoe het hoort. Inwoners hebben recht op open en eerlijk bestuur. Niet op vage besluiten over grote bedragen, zonder dat duidelijk is wie er straks voor moet betalen.

    Kortom: geen geld, geen dekking en geen plan, maar toch gaan we lenen. Welkom in Wijk bij Duurstede.

    Soms is een besluit gewoon een stap te ver. Dit was er zo één.

  • Vervolg blog: financiën Wijksport

    Vervolg blog: financiën Wijksport

    Kaders stellen zonder zicht? Niet verantwoord.

    In mijn eerdere blog over de financiën van Stichting Wijksport schetste ik hoe deze stichting al jarenlang financieel worstelt. Vooral de structurele verliezen en de oplopende schuldenpositie baarden ons grote zorgen.

    Daarbovenop komt dat de gemeente Wijk bij Duurstede voor ongeveer 1,5 miljoen euro garant staat voor leningen van Wijksport. Als de stichting haar verplichtingen niet meer kan nakomen, draait de gemeente -en daarmee de belastingbetaler- op voor de schade.

    Geen jaarrekening, wél bezuinigen?

    Wat de situatie extra pijnlijk maakt: het college stelt in de concept-kaderbrief voor om te bezuinigen op het sportbeleid, terwijl de financiële positie van Stichting Wijksport op dat moment niet openbaar gemaakt wordt aan de raad. De jaarrekening over 2024 wordt pas ná de besluitvorming over de kaderbrief gedeeld. Daarbij wijkt het college af van de werkwijze van voorgaande jaren. In alle jaren met uitzondering van jaarrekening 2023 werden de jaarrekeningen van Stichting Wijksport beschikbaar gesteld vóór de vaststelling van de kadernota. Alleen bij jaarrekening 2023 en nu opnieuw voor 2024 vindt besluitvorming plaats zonder dat de jaarrekening vooraf bekend is. Dat maakt het onmogelijk om als raadslid zorgvuldig en onderbouwd kaders te stellen.

    Kortom: we moeten keuzes maken over sportbudgetten en subsidies zonder dat we zicht hebben op de financiële realiteit van de uitvoerder. Een stichting die al jaren rode cijfers schrijft, en waar we als gemeente financieel aan vastzitten.

    Dat is bestuurlijk gezien onverantwoord.

    Transparantie is geen gunst, maar een plicht

    Als raadslid heb ik formeel verzocht om de jaarrekening van Wijksport per direct beschikbaar te stellen aan de raad, zodat wij onze kaderstellende en controlerende taken kunnen uitvoeren. Hoe kunnen we anders bezuinigingen overwegen, zonder te weten wat de impact is op de exploitatie, het voortbestaan van het sportpark, of de maatschappelijke agenda?

    De reactie van het college? Dat men zich aan “het proces” houdt en pas op 15 juli met een raadsmemo komt, terwijl de besluitvorming over de kaderbrief al op 8 juli plaatsvindt. Dat is te laat. Dan zijn de kaders al vastgesteld, en is het risico op verkeerde besluiten levensgroot.

    Wijksport: publieke taak, publieke verantwoordelijkheid

    Sport is geen luxe. Het draagt bij aan gezondheid, verbondenheid en sociale samenhang. Maar als we blijven opereren met financiële oogkleppen op, zetten we die publieke waarde op het spel.

    De gemeente heeft als garantsteller niet alleen een financieel, maar ook een maatschappelijk belang. Daarom moeten we onszelf durven afvragen:

    • Hoe zorgen we voor een structureel gezonde exploitatie?
    • Waar kunnen we helpen, of juist kritisch bijsturen?
    • En vooral: hoe houden we sport toegankelijk voor iedereen, juist in financieel moeilijke tijden?

    Dat begint bij één ding: volledige openheid van zaken, op tijd.

    Status quo bij CDW: verlamming zonder oplossing

    Ondertussen blijft ook de situatie rond voetbalvereniging CDW zorgwekkend. De impasse tussen CDW, Stichting Wijksport en gemeente over de financiële bijdrage duurt voort. Zowel CDW als Dorsteti (tijdelijk) hebben hun betalingen gestaakt.

    Ruim acht maanden na indiening van de motie op 24 september 2024 is er nog altijd geen structurele oplossing.

    Wordt vervolgd.

  • Blik op de jaarcijfers 2024: verlies van zelfstandigheid zeer nabij

    De jaarcijfers over 2024 laten een bijzonder verontrustend beeld zien voor onze gemeente. De personeelslasten zijn fors gestegen: de salariskosten voor vast personeel namen met ruim 11% toe, wat de totale personeelslasten flink heeft opgestuwd. Wat pas echt in het oog springt, is de externe inhuur. Die blijft bizar hoog: in 2024 werd er € 3,036 miljoen uitgegeven aan externe inhuur bij ziekte en vacatureruimte, en daar bovenop nog eens € 853.000 aan bijzondere expertise-uitgaven. Samen goed voor € 3,889 miljoen, oftewel 25% van de totale personeelslasten van € 15,381 miljoen. In 2023 bedroeg de totale inhuur nog € 4,286 miljoen, wat toen neerkwam op ongeveer 28 % van de personeelslasten. Hoewel dit percentage in 2024 dus iets is gedaald, blijft het bedrag van bijna 4 miljoen euro onverminderd hoog. Dat is een schrikbarend percentage. Ondanks alle mooie woorden over het werven van vaste medewerkers blijft het college structureel vertrouwen op dure externe krachten. Dit is niet alleen financieel onverantwoord, maar ook een blijk van falend personeelsbeleid.

    De jeugdzorgkosten zijn daarbij volledig uit de klauwen gelopen: er werd maar liefst € 1.127.000 meer uitgegeven dan begroot. Het college krijgt hier jaar op jaar geen enkele grip op, ondanks alle “brede aanpakken” en “maatregelenpakketten” die keer op keer worden aangekondigd.

    Het meest frustrerende is misschien nog wel dat veel van deze beleidsproducten en visies te weinig concrete cijfers of meetbare doelen bevatten. Vaak zijn de plannen niet duidelijk en haalbaar opgeschreven, waardoor we niet goed kunnen zien wat er echt wordt gedaan of waar we als gemeente staan. Het voelt alsof we aan het dweilen zijn met de kraan open: we proberen problemen op te lossen, maar zonder zicht op de werkelijke oorzaken of doelen blijven de kosten stijgen en betalen wij allemaal de rekening.

    Het resultaat is een gemeente die het jaar afsluit met een negatief resultaat van € 907.000, terwijl er geen geld meer is voor voorzieningen en investeringen in de stad en dorpskernen. De bodem van de schatkist is in zicht.

    Het is tijd dat het college eindelijk de hand in eigen boezem steekt. Geen mooie woorden of nieuwe visies zonder onderbouwing, geen excuses of blik naar buiten, maar keiharde zelfreflectie. Het is nu of nooit om dit tij te keren, voor onze gemeente en voor onze inwoners. Zeker met de verkiezingen van maart voor de deur is het des te belangrijker om goed te stemmen, zodat de juiste partijen aan de knoppen komen om dit eindelijk structureel aan te pakken.

    Link naar jaarstukken 2024: https://wijkbijduurstede.qualigraf.nl/vji/public/agenda/agendaview/action=showdoc/ag=8a0a8820a0aaa2800282028aaa4e0966/pdc=8080a2a0888a0aa208aa8aa0f7224ede/Boekwerk_jaarstukken_2024.pdf

  • Blog raadsvergadering 18 maart

    Blog raadsvergadering 18 maart

    Op 18 maart vond de raadsvergadering plaats, waarbij wij als Burgerbelangen een actieve rol speelden. We richtten ons vooral op transparantie, de belangen van inwoners en het voorkomen van ondoordachte besluitvorming. Samen met mijn collega, Wietze Smit, hebben wij ons duidelijk laten horen. Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste momenten.

    Ordevoorstel: eerst de insprekers
    Wietze diende bij de vaststelling van de agenda een ordevoorstel in om de insprekers eerst aan het woord te laten, voordat de agenda werd vastgesteld. Dit voorstel kwam voort uit de gedachte dat de insprekers invloed kunnen hebben op de agendapunten. De meerderheid van de raad steunde dit voorstel.
    Er waren drie insprekers. Twee van hen spraken over de verklaring van geen bedenkingen voor de aanleg van de Dwarsdijkse zonneweide. De omwonenden, waaronder de heer Van der Horst, maakten zich zorgen over overlast en de onduidelijkheid over wie verantwoordelijk is als het eigendom van het project naar een andere partij overgaat. Ook wezen ze op het ontbreken van een natuurvergunning. De projectontwikkelaar probeerde dit te weerleggen, maar Wietze bleef kritisch.
    De derde inspreker was een ouder die sprak over het leerlingenvervoer (punt 19 op de agenda). Hij bekritiseerde de slechte communicatie van het college en noemde het voorgestelde amendement een ‘pleister op een stinkende wond’.

    Punt 15: verklaring van geen bedenkingen zonneweide – politieke verwarring
    Na het inspreken werd de agenda vastgesteld. Wietze diende direct een ordevoorstel in om punt 15 (de verklaring van geen bedenkingen voor de zonneweide) van de agenda te halen vanwege het ontbreken van een natuurvergunning.
    Dhr. Willems van Samenwerkt had vooraf aangegeven niet mee te stemmen vanwege belangenverstrengeling, omdat hij bestuurder is van Ewec en Ewec werkt samen met de projectontwikkelaar. Tot onze grote verbazing stemde hij tóch mee. Dit leidde ertoe dat het ordevoorstel met 8 stemmen voor en 9 tegen werd verworpen. Wij gaan dit verder uitzoeken.
    Uiteindelijk stemden wij tegen het raadsbesluit over de verklaring van geen bedenkingen. Onze argumenten waren het ontbreken van een natuurvergunning, het gebrek aan borging van risico’s voor omwonenden, en onze principiële tegenstand tegen zonnevelden op vruchtbare landbouwgrond.

    Omgevingsvisie Buitengebied: strijd voor agrariërs
    Bij punt 16 (de hoofdlijnennotitie Omgevingsvisie Buitengebied) werden meerdere amendementen ingediend. Wij hadden kritiek op het amendement van Samenwerkt om een deel van het agrarische gebied om te zetten naar een combinatie van landbouw, recreatie en natuur, en een deel van de hoofdfunctie landbouw naar hoofdfunctie natuur.
    In mijn betoog gaf ik aan:
    “Het is onbegrijpelijk dat de rol van agrariërs wordt teruggedrongen. Onze boeren leveren hoogwaardige producten en dragen bij aan een duurzame voedselvoorziening. Dit amendement beperkt de landbouw onnodig, terwijl landbouw en natuur juist prima samen kunnen gaan. Bovendien grijpt dit amendement ver vooruit op de discussie die nog gevoerd moet worden.”
    Met steun van andere partijen en de portefeuillehouder werd het amendement uiteindelijk ingetrokken.
    Een ander belangrijk amendement, ingediend door Lokaal Liberaal, Oprecht en wijzelf, betrof het verwijderen van de doelstelling om in 2030 energieneutraal te zijn en dit te vervangen door 2050. Tijdens het debat bleek er geen meerderheid te zijn, waardoor het jaartal uiteindelijk volledig werd geschrapt. Ook hier bleek helaas geen meerderheid voor te zijn. Wij stemden tegen de hoofdlijnennotitie vanwege de openingen voor windenergie, waar wij fel op tegen zijn.

    Participatiebeleid en leerlingenvervoer
    Bij punt 17 dienden wij een amendement in om de evaluatie van het participatiebeleid concreter te maken. Het idee was om regelmatig te toetsen of participatie echt toegankelijk is voor belanghebbenden. Dit amendement werd unaniem aangenomen.

    Bij punt 19 (verordening leerlingenvervoer) werd een amendement ingediend door Lokaal Liberaal en D66 om de regeling deels te herstellen naar aanleiding van klachten van ouders. Wij steunden dit amendement, maar stemden tegen het uiteindelijke geamendeerde voorstel. Onze kritiek was dat het college eerst had moeten zorgen voor betere communicatie met ouders, in plaats van hen uiteindelijk buitenspel te zetten. Door het amendement is de situatie voor ouders enigszins verbeterd, maar nog steeds niet volledig opgelost.

    Wietze verwoordde dit als volgt:
    “Het is te zot voor woorden dat raadsleden nu het werk moeten doen dat het college had moeten doen. Dit is weer een typisch voorbeeld van bezuinigen op de rug van inwoners zonder eerst intern naar besparingen te kijken.”

    Sociale voorzieningen onder druk
    Bij punt 20 (verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp) werd opnieuw gekort op voorzieningen voor kwetsbare inwoners. Wij stemden tegen, met als argument dat het college telkens kiest voor de ‘kaasschaafmethode’ – bezuinigingen op inwoners zonder eerst naar de eigen overhead te kijken.

    Conclusie
    De raadsvergadering van 18 maart heeft laten zien dat wij als Burgerbelangen altijd staan voor de belangen van inwoners. Of het nu gaat om zonneweides zonder natuurvergunning, de bescherming van agrarisch gebied, het corrigeren van fouten in leerlingenvervoer of het behoud van sociale voorzieningen – wij blijven kritisch en constructief handelen.